Jedyna szansa

Harlan Coben. 

Kiedy pierwsza kula trafiła go w pierś, pomyślał o córce…

Marc Seidman budzi się w szpitalu ze śpiączki.

Przed dwoma tygodniami był wziętym chirurgiem plastycznym, miał żonę i sześciomiesięczną córeczkę, którą kochał do szaleństwa. Nawet jeśli gdzieś po drodze zyskał kilku wrogów, to nie takich, którzy pragnęliby go zniszczyć, zabijając mu żonę, porywając dziecko, a jego ciężko raniąc.

Nie przychodzi mu do głowy nikt, kto mógłby zrobić coś takiego. W przeciwieństwie do policji, która ma już swojego podejrzanego: Marca Seidmana. Tym samym sytuacja staje się jeszcze bardziej dramatyczna, zwłaszcza kiedy wreszcie pojawia się żądanie okupu i nadzieja na powrót córeczki.

Marc zrobi jednak wszystko, by ją odzyskać.

Zaczęłam ją czytać jakoś w tamtym tygodniu, ale nie podeszła mi. Czytałam po kilka stron i odkładałam, nie miałam w ogóle chęci do niej wracać - ale jakoś zawsze się przemogłam i te kilka stron przeczytałam. Ale na początku nie było nic ciekawego ( jak dla mnie ), Marc obudził się w szpitalu, nie pamięta jak do niego trafił, przypomina sobie tylko jakieś fragmenty. Odwiedza go jego przyjaciel - prawnik i tyle. Dla mnie początek jest nudny, może dlatego, że jestem przyzwyczajona do książek Cobena o Myronie Bolitarze, w których od początku coś się dzieje. 

No ale wczoraj wieczorem usiadłam i czytałam... czytałam i ciężko mi było oderwać się od niej i położyć się spać. No ale w końcu trzeba było, a dziś ledwo się obudziłam, a już czytałam dalej. W końcu zaczęło się coś dziać, pojawiły się nowe postacie, sytuacje, wydarzenia, które coraz bliżej był rozwiązania zagadki co stało się z małą Tarą. 

Ogólnie polecam.