Szefowa

Długo ociągałam się z napisaniem swoich odczuć względem tego filmu. Wybraliśmy się na niego w majówkę, raczej nie z faktu, że chcieliśmy bo obejrzeć, ale z takiego, że chcieliśmy iść do kina, a nie za bardzo było na co. 

Był to jedyny film w repertuarze jaki nas zaciekawił i wydawało się, że może być fajny. 

A czy był? W sumie średnio. Były momenty, że chciałam zamknąć oczy i po prostu zasnąć, ale nie było ich dużo. W większości były to śmieszne sceny, bądź dialogi - w końcu komedia - i można było się pośmiać. 

Na samym początku mamy ukazane jak główna bohaterka - Michelle, w dzieciństwie  trafia do domu dziecka i kilkakrotnie do niego wraca. To taki wstęp do filmu. 

Później już widzimy Michelle jako dorosłą kobietę, jedną z najbogatszych osób w Ameryce. Kobietę biznesu, prowadzącą własną firmę, żyjącą jak przysłowiowy `pączek w maśle`. 

Zmienia się to diametralnie kiedy bohaterka trafia do więzienia za szpiegostwo handlowe. Po wyjściu stamtąd nie ma nic. Nie ma domu, samochodu, pieniędzy, bo wszystkie jej konta zostały przejęte...

Wtedy Michelle postanawia na nowo zawładnąć światem wielkich pieniędzy...

Ogólnie mówiąc film nie zrobił na mojej twarzy efektu `WOW`, ale nie był zły. Dało się go oglądać, nie żałuje, że na niego pojechaliśmy. Jak ktoś chce obejrzeć coś lekkiego to myślę, że może się na to zdecydować. Natomiast jak ktoś poszukuje czegoś, co ma pozostać mu w pamięci to zdecydowanie mówię nie.